Diamentowy kamyk.

Katarzyna pochodziła z biednej rodziny, lecz mieszkała w bogatej dzielnicy, niektórzy wyśmiewali się z niej, niektórzy jej dokuczali, bo nie miała ona takich ubrań i rzeczy tak jak inne dzieci, lecz miała ona dobre serce. Pewnego dnia gdy szła do parku, zobaczyła wtedy starszego biednego człowieka, który upadł i który wpadł w zarośla, inni się z niego wyśmiewali i nikt mu nie pomógł wstać, a ona szybko do niego pobiegła i pomogła mu się stamtąd wydostać. On jej wtedy podziękował i podał jej rękę, a kiedy ona otworzyła dłoń, wtedy on dał jej do ręki diamentowy kamyk. Następnego dnia jednak na zamku ogłoszono, że książę zgubił diamentowy kamyk, Katarzyna więc szybko pobiegła na zamek, aby oddać go księciu. Katarzyna oddała księciu kamyk i książę choć miał bogactwo i władzę, to zauroczyła go ona wtedy swoją urodą i skromnością gdy stanęła przed nim, bo oddała mu ona kamyk, a on oddał jej serce i zamek. On oddał jej swoją miłość bo ją pokochał, oddał jej wtedy wszystko to co tylko posiadał, gdy włożyła mu ona do ręki, diamentowy kamyk.