Za nowym słońcem podążały owce, a uparty baran pozostał na księżycu i rogami zaczął atakować przestrzeń wołając dookoła, że nigdy już nie będzie tak jak wcześniej, bo owce nie powrócą już do stada, bo pochłonęło je to słońce, już na zawsze. I pozostał teraz tylko smutek i łzy na twarzy owiec, bo już nie ujrzą swojego barana, będą beczały i skakały już tak długo, od północy aż do rana, lub przez całą wieczność. Na twarzy smoka pojawił się smutek, stado owiec i baran, również nie byli zachwyceni z tego rozstania, szukali bowiem lepszej przestrzeni nowej krainy, lecz bez przyjaciół i miłości, na wiele się to jednak nie zdało .
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz